INTERWENCJA KRYZYSOWA

PORADNICTWO I TERAPIA DLA NASTOLATKÓW

Od 20 lat pracuję w sferze pomagania ludziom. Od 2014 roku specjalizuję się wyłącznie we wsparciu nastolatków – swoje pierwsze poważne szkolenie w tym zakresie ukończyłem w 2008 roku na Uniwersytecie w Nowym Jorku. Szkoliłem się także na Uniwersytecie w Utrechcie i Uniwersytecie Harvarda. 

Zajmuję się interwencją kryzysową z krótkoterminową terapią opartą na koncepcji poznawczej, czyli związanej z przekonaniami pacjenta. Nie oceniam, nie krytykuję, nie karzę. Nie buduję wspólnego frontu z rodzicami przeciwko nastolatkowi, ani odwrotnie.

W swojej pracy korzystam także z dorobku terapii prowokatywnej, a więc często w relacji terapeutycznej posługuję się celowo humorem i przesadą. Często się śmiejemy, chociaż zdaża się, że skapnie też łza.

Jak pomagam?
• interwencja kryzysowa (pierwsza pomoc psychologiczna po trudnym wydarzeniu)
• terapia (leczenie mające na celu usuwanie i korygowanie zaburzeń myślenia)
• konsultacje (towarzyszenie nastolatkowi i jego rodzinie w procesie dojrzewania).

Ważne: jeśli terapeuta dostrzega, że spotkania z nastolatkiem lub jego rodzicami nie przynoszą efektów, należy zakończyć relację terapeutyczną. Terapeuta nie może być wyłącznie „przyjacielem”, któremu pacjent się „wygaduje”. Celem konsultacji jest pozytywna zmiana, chociaż należy wyraźnie zaznaczyć, że jej zakres może być różny, w zależności od istoty sprawy i gotowości pacjenta na zmianę. Oczekiwanie na szybką zmianę jest tak samo błędne, jak kontynuowanie wsparcia mimo, iż żadnej zmiany nie ma.

Kim jestem?
• magistrem pedagogiki (Uniwersytet Łódzki, 2000)
• absolwentem studiów podyplomowych z psychologii motywacji (Uniwersytet SWPS, 2016)
• certyfikowanym interwentem kryzysowym CISM (University of Maryland)
• członkiem American Counseling Association oraz Association for Child and Adolescent Counseling. Kategoria członkowstwa: profesjonalna (nr 6479803)
• członkiem International Critical Incident Stress Foundation
• absolwentem ponad 500 godzin szkoleń polskich i zagranicznych* w zakresie wsparcia, terapii i interwencji
• uprawnionym do sprawowania funkcji kierowniczych w placówkach: pomocy społecznej, opiekuńczo-wychowawczych, oświatowych.

Kim NIE jestem?
• magistrem psychologii
• psychiatrą, dlatego nie wypisuję recept i zwolnień
• certyfikowanym psychoterapeutą
• orzecznikiem, dlatego nie opracowuję opinii ani orzeczeń
• wróżką, w związku z czym bazuję wyłącznie na informacjach podawanych od pacjentów, wierząc, iż są one prawdziwe
• cudotwórcą, dlatego nie należy się spodziewać szybkiego i łatwego rozwiązania.

Kim się zajmuję?
• nastolatkami
• rodzicami nastolatków / nastolatek (i członkami ich rodzin)
• wyłącznie osobami, z którymi nie łączą mnie żadne więzi (zajmuję się także edukacją obywatelską, wspieraniem organizacji pozarządowych, dziennikarstwem oraz rozwojem talentów wśród młodzieży. Osoby z którymi współpracuję w ramach tych działań [np. moi uczniowie, członkowie Klubu Liderów Młodzieżowych] nie mogą być moimi pacjentami ze względu na fakt, iż nie będę w stanie znaleźć pełnego dystansu i zachować neutralności).

W czym się specjalizuję?
• specyfika wieku dojrzewania
• samoocena nastolatków
• sytuacje kryzysowe i traumatyczne
relacje nastolatka / nastolatki z rodzicami, rówieśnikami i nauczycielami
• agresja i przemoc, niepanowanie na własnymi emocjami
• podejrzenie użytkowania środków psychoaktywnych (np. alkohol, narkotyki, środki zastępcze czyli tzw. dopalacze).

Ważne: może się tak zdarzyć, że nastolatek nie chce za bardzo rozmawiać z rodzicami, a mimo to nawiąże relacje z terapeutą. W wyniku tego stanu rzeczy terapeuta wie więcej o niektórych wydarzeniach i zamiarach pacjenta, niż rodzice. Dzieje się tak z reguły nie dlatego, że rodzice są źli, a terapeuta jest geniuszem, ale jest to związane z wiekiem dojrzewania i faktem, że terapeuta jest osobą obcą, nie żyje na co dzień z nastolatkiem i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy. Nie ma więc powodów do obwiniania się rodziców, ani też zazdrości wobec terapeuty – z reguły to dobrze, że jest jakiś dorosły z którym nastolatek może porozmawiać bez ograniczeń i skonfrontować swoje decyzje. Terapeuta nie dysponuje jednak nad nastolatkiem żadną władzą i musi pozostawić mu wolność, licząc na jego autorefleksję, samowychowanie i gotowość do zmiany.

W czym się NIE specjalizuję?
• zastępowanie roli rodzica i szkoły
• choroby psychiczne
• terapia małżeńska i par
• zaburzenia ze spektrum autyzmu, ADHD
• terapia pedagogiczna (dysleksja, dysgrafia itp.)
• wsparcie dzieci w wieku poniżej 12 lat
• udzielanie konsultacji telefonicznych i internetowych, chociaż można ze mną nawiązać kontakt w sprawach organizacyjnych pod adresem wsparcie@innopolis.pl oraz na Facebooku

Jakich zasad i standardów używam w pracy?
bezwzględnego zachowania tajemnicy, z zastrzeżeniem, iż zwalnia mnie z niej zagrożenie życia lub zdrowia o dużej intensywności pacjenta lub innej osoby
dobrowolności, co oznacza, że pacjent na pierwszym spotkaniu może odmówić dalszej współpracy (i ja to uszanuję oraz nie będę miał do pacjenta żadnego żalu)
swobody wypowiedzi, co znaczy, iż pacjent może mi powiedzieć wyłącznie to, co chce
• zgody rodziców lub opiekunów na wsparcie osoby niepełnoletniej, z wyjątkiem pierwszego spotkania na którym przyjmę każdego
• kodeksu etycznego American Counseling Association
• diagnostycznych SBRIT, w tym HEEADSSS 3.0 i CRAFFT (certyfikacja w Institute for Research, Education and Training in Addiction)
• budowania relacji terapeutycznej BARs (certyfikacja w Center for Adolescent Studies).

Ważne: zasada bezwzględnego zachowania tajemnicy nie jest naruszona, kiedy przypadek pacjenta jest omawiany z innymi terapeutami na zamkniętych spotkaniach. Podczas tych spotkań wszyscy uczestnicy są zobowiązani także do zachowania tajemnicy. Przypadek pacjenta może być także podawany za przykład w trakcie szkoleń, ale wyłącznie pod warunkiem nieujawniania żadnych informacji (imienia, nazwiska, adresu, szkoły, itp.) umożliwiających identyfikację.

________________________________
*Wybrane ukończone szkolenia:

– Terapia dzieci i nastolatków z zaburzeniami zachowania, zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi, 2018
– Nieoczekiwana lekkość bytu – psychoterapia następstw stresu, 2018
– Praca z nastolatkiem z niską samooceną, 2018
– Treating the Addictions (USA), 2018
– “Utøya Training Course on Counter and Alternative Narratives to Hate Speech” (Norwegia), 2017
– “Assisting Individuals in Crisis & Group Crisis Intervention” (USA), 2017
– “Addiction” (Holandia), 2017
– „Zanim dorosnę” – diagnoza i podstawy terapii zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży, 2017
– Setting w pudełku czyli o psychoterapii psychodynamicznej dzieci, 2015
– Metody pracy w środowisku rodzinnym, 2012
– „W kuźni Hefajstosa” – terapia dzieci agresywnych, 2008
– Recognition of School Violence Prevention Training Certification Program (USA), 2008
– Przejawy i źródła problemów wychowawczych w szkole i przedszkolu, 2007
– Studium przeciwdziałania przemocy w rodzinie, 2007
– Terapia rodzin – metody pracy z dziećmi i rodzinami, 2006
– „Jeden mały krok, wiele małych kroków” – terapia ofiar i sprawców przemocy, 2006
– Budowanie zespołu interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie, 2006
– „Spotkanie, zasoby, proces” – kształcenie praktycznych umiejętności pomocy psychologicznej, 2006
– „Szkoła dla rodziców i wychowawców”, 2000.

MAPA

Siedziba

FUNDACJA INNOPOLIS
Centrum Interwencji Kryzysowej dla Młodzieży

Łódź, ul. Kamińskiego 21
(wejście jak do Uczelni Nauk Społecznych, 2. piętro)

kontakt

  • 798-201-307
  • wsparcie@innopolis.pl

Projekt i Realizacja: WiDI ART Studio