INTERWENCJA KRYZYSOWA

KONSULTACJE I TERAPIA DLA NASTOLATKÓW

TRENING UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH

Od 20 lat pracuję w sferze pomagania ludziom. Od 2014 roku specjalizuję się wyłącznie we wsparciu nastolatków – swoje pierwsze poważne szkolenie w tym zakresie ukończyłem w 2008 roku na Uniwersytecie w Nowym Jorku. Szkoliłem się także na Uniwersytecie w Utrechcie i Uniwersytecie Harvarda. 

Zajmuję się interwencją kryzysową z krótkoterminową terapią oraz rozwojem umiejętności społecznych. Ukończyłem 800 godzin szkoleń podyplomowych w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, spełniając kryteria NFZ dla osób będących psychoterapeutami w placówkach ochrony zdrowia dzieci i młodzieży 1. stopnia referencyjności. 

Nie oceniam, nie krytykuję, nie karzę. Nie buduję wspólnego frontu z rodzicami przeciwko nastolatkowi, ani odwrotnie. W swojej pracy korzystam z dorobku terapii prowokatywnej, a więc posługuję się celowo humorem i przesadą. Często się śmiejemy, chociaż zdarza się, że skapnie też łza.

Jeden dzień w tygodniu uczę w szkole na łódzkich Bałutach. Prowadzę także szkolenia dla nauczycieli w ramach niepublicznej, akredytowanej placówki doskonalenia nauczycieli Fundacji Innopolis.

Jak pomagam?
DYŻUR OTWARTY W INTERWENCJI KRYZYSOWEJ – pierwsza pomoc psychologiczna
KONSULTACJE UMAWIANE W INTERWENCJI KRYZYSOWEJ – towarzyszenie nastolatkowi i jego rodzinie w procesie dojrzewania oraz kryzysach
TRENING UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH – indywidualne albo grupowe wsparcie nastolatka w rozwoju kompetencji społecznych.

Ważne: jeśli terapeuta dostrzega, że spotkania z nastolatkiem lub jego rodzicami nie przynoszą efektów, należy zakończyć relację terapeutyczną. Terapeuta nie może być wyłącznie „przyjacielem”, któremu pacjent się „wygaduje”. Celem konsultacji jest pozytywna zmiana, chociaż należy wyraźnie zaznaczyć, że jej zakres może być różny, w zależności od istoty sprawy i gotowości pacjenta na zmianę. Oczekiwanie na szybką zmianę jest tak samo błędne, jak kontynuowanie wsparcia mimo, iż żadnej zmiany nie ma.

Kim jestem?
• magistrem pedagogiki (Uniwersytet Łódzki, 2000)
• absolwentem studiów podyplomowych z psychologii motywacji (Uniwersytet SWPS, 2016)
• trenerem umiejętności społecznych (TUS, 2. stopnia)
• certyfikowanym interwentem kryzysowym CISM (University of Maryland)
• absolwentem 800 godzin szkoleń polskich i zagranicznych* w zakresie wsparcia, terapii i interwencji
• uprawnionym do sprawowania funkcji kierowniczych w placówkach: pomocy społecznej, opiekuńczo-wychowawczych, oświatowych.

Kim NIE jestem?
• magistrem psychologii
• psychiatrą, dlatego nie wypisuję recept i zwolnień
• certyfikowanym psychoterapeutą
• orzecznikiem, dlatego nie opracowuję opinii ani orzeczeń
• wróżką, w związku z czym bazuję wyłącznie na informacjach podawanych od pacjentów, wierząc, iż są one prawdziwe
• cudotwórcą, dlatego nie należy się spodziewać szybkiego i łatwego rozwiązania.

 Kim się zajmuję?
• nastolatkami
• rodzicami nastolatków / nastolatek (i członkami ich rodzin)
• wyłącznie osobami, z którymi nie łączą mnie żadne więzi.

W czym się specjalizuję?
• specyfika wieku dojrzewania
• samoocena nastolatków
• sytuacje kryzysowe i traumatyczne
relacje nastolatka / nastolatki z rodzicami, rówieśnikami i nauczycielami
• agresja i przemoc, niepanowanie na własnymi emocjami
• podejrzenie użytkowania środków psychoaktywnych (np. alkohol, narkotyki, środki zastępcze czyli tzw. dopalacze).

Ważne: może się tak zdarzyć, że nastolatek nie chce za bardzo rozmawiać z rodzicami, a mimo to nawiąże relacje z terapeutą. W wyniku tego stanu rzeczy terapeuta wie więcej o niektórych wydarzeniach i zamiarach pacjenta, niż rodzice. Dzieje się tak z reguły nie dlatego, że rodzice są źli, a terapeuta jest geniuszem, ale jest to związane z wiekiem dojrzewania i faktem, że terapeuta jest osobą obcą, nie żyje na co dzień z nastolatkiem i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy. Nie ma więc powodów do obwiniania się rodziców, ani też zazdrości wobec terapeuty – z reguły to dobrze, że jest jakiś dorosły z którym nastolatek może porozmawiać bez ograniczeń i skonfrontować swoje decyzje. Terapeuta nie dysponuje jednak nad nastolatkiem żadną władzą i musi pozostawić mu wolność, licząc na jego autorefleksję, samowychowanie i gotowość do zmiany.

W czym się NIE specjalizuję?
• zastępowanie roli rodzica i szkoły
• ciężkie choroby psychiczne, wymagające kompetencji psychologa klinicznego
• terapia małżeńska i par
• zaburzenia ze spektrum autyzmu, ADHD
• terapia pedagogiczna (dysleksja, dysgrafia itp.)
• wsparcie dzieci w wieku poniżej 12 lat
• udzielanie konsultacji telefonicznych i internetowych, chociaż można ze mną nawiązać kontakt w sprawach organizacyjnych pod adresem wsparcie@innopolis.pl

Jakich zasad i standardów używam w pracy?
bezwzględnego zachowania tajemnicy, z zastrzeżeniem, iż zwalnia mnie z niej zagrożenie życia lub zdrowia o dużej intensywności pacjenta lub innej osoby
dobrowolności, co oznacza, że pacjent na pierwszym spotkaniu może odmówić dalszej współpracy (i ja to uszanuję oraz nie będę miał do pacjenta żadnego żalu)
swobody wypowiedzi, co znaczy, iż pacjent może mi powiedzieć wyłącznie to, co chce.

Ważne: zasada bezwzględnego zachowania tajemnicy nie jest naruszona, kiedy przypadek pacjenta jest omawiany z innymi terapeutami na zamkniętych spotkaniach. Podczas tych spotkań wszyscy uczestnicy są zobowiązani także do zachowania tajemnicy. Przypadek pacjenta może być także podawany za przykład w trakcie szkoleń, ale wyłącznie pod warunkiem nieujawniania żadnych informacji (imienia, nazwiska, adresu, szkoły, itp.) umożliwiających identyfikację.

________________________________
*Wybrane ukończone szkolenia podyplomowe ukończone przez Tomasza Bilickiego: TUTAJ

 

MAPA

Siedziba

FUNDACJA INNOPOLIS, Punkt Interwencji Kryzysowej dla Młodzieży RE-START w Łodzi, ul. Targowa 9a, 3. piętro.

kontakt

  • 798-201-307
  • wsparcie@innopolis.pl

Projekt i Realizacja: WiDI ART Studio