INTERWENCJA KRYZYSOWA

PORADNICTWO I TERAPIA DLA NASTOLATKÓW

Jak można się zapisać na spotkanie?
Są trzy sposoby: 1. Najlepiej samodzielnie wybierając termin na stronie internetowej innopolis.erecepcja.eu, 2. Dzwoniąc do biura Fundacji na numer telefonu 798-201-307, 3. Wysyłając mail na adres wsparcie@innopolis.pl

Czy można konsultować się telefonicznie?
Nie proponujemy takiej możliwości, gdyż ma ona znaczące ograniczenia. Kontakt z terapeutą możliwy jest wyłącznie osobiście na miejscu, w siedzibie Fundacji Innopolis: Łódź, ul. Kamińskiego 21 (wejście jak do Uczelni Nauk Społecznych, 2. piętro). Jedynie w przypadku sytuacji kryzysowej, prosimy o kontakt na numer telefonu 798-201-307 i ustalenie możliwości porozmawiania z interwentem kryzysowym.

Czy można mieć kontakt z Fundacją lub terapeutą wykorzystując mail lub media społecznościowe?
Zarówno Fundacja, jak i jej niektórzy pracownicy mają konta w mediach społecznościowych. Można się z nich dowiedzieć o różnych wydarzeniach oferowanych przez Fundację, ale z zasady media społecznościowe nie służą prowadzeniu terapii. Pisząc na mail wsparcie@innopolis.pl lub prowadząc konwersację na Facebooku możemy omówić krótko co najwyżej podstawowe kwestie.

Czy można zmienić termin umówionego spotkania lub odwołać spotkanie?
Tak, dzwoniąc do biura Fundacji na numer telefonu 798-201-307. Prosimy o jak najwcześniejszy kontakt, aby ktoś inny miał możliwość skorzystania ze zwalnianego terminu.

Czy na pierwsze spotkanie powinna przyjść cała rodzina?
Tak byłoby najlepiej, ale jeśli nie ma takiej możliwości zapraszamy każdego, kto może i chce przyjść. W sytuacji wyjątkowej przyjmiemy też samego nastolatka, ale zdecydowanie rekomendujemy, aby na pierwsze spotkanie wraz z nastolatkiem przyszli rodzice lub chociaż jeden rodzic – jest to chociażby związane z koniecznością wyrażenia zgody przez rodzica lub opiekuna osoby niepełnoletniej.

Co w sytuacji, kiedy nastolatek nie zgadza się na spotkania?
Przestrzegamy zasady dobrowolności, zatem nie pomagamy na siłę. Z reguły pytamy o to pacjenta (także niepełnoletniego) na koniec pierwszego spotkania i pozostawiamy wybór pomiędzy trzema opcjami: 1. To było nasze ostatnie spotkanie, 2. Decyzja o dalszych spotkaniach wymaga przemyślenia i pacjent się zastanowi, 3. Pacjent wyraża zgodę i widzi taką potrzebę – wtedy wybieramy od razu termin następnego spotkania. Większość niechętnych nastolatków zmienia zdanie na pierwszym spotkaniu.

Czy spotkania będą obejmować całą rodzinę?
To zależy od konkretnej sytuacji. Oferujemy następujące możliwości: 1. Rozmowa z nastolatkiem na osobności (wtedy z reguły co kilka spotkań i tak zapraszamy całą rodzinę), 2. Rozmowa z rodzicami bez obecności nastolatka, 3. Rozmowa z nastolatkiem wraz z rodzicami (i ewentualnie innymi członkami rodziny).

Czy rodzice nastolatka dowiedzą się o czym nastolatek opowiada podczas rozmów na osobności?
Nie, chyba, że nastolatek jednoznacznie wyrazi na to zgodę lub okaże się, że jego życie jest zagrożone. Dzięki zasadzie zachowania tajemnicy nasi pacjenci mogą swobodnie mówić prawdę, a terapeuta jest nierzadko jedynym dorosłym z którym nastolatek może omówić wydarzenia w jakich brał udział, skonsultować swoje decyzje, skonfrontować przekonania.

Czy mamy pewność, że spotkania przyniosą rezultaty?
Nie. Bardzo dużo zależy od pacjenta, który ostatecznie ponosi odpowiedzialność za terapię. Często udaje się nam pomóc, ale nie możemy dać żadnej gwarancji. Nastolatki samodzielnie podejmują większość decyzji – możemy w zasadzie tylko je z nimi omówić i pozwolić działać mechanizmom (auto)terapeutycznym. Na pewno nie jesteśmy w stanie zmienić faktu, że młodzież przeżywa wiek dojrzewania i jest to czas wielu kryzysów. Na pewno nie zastąpimy wychowania przez rodziców oraz motywowania przez szkołę.

Czy spotkania są przyjemne?
Pracujemy dość prowokatywnie więc często spotkania odbywają się w radosnej atmosferze, jednak nierzadko oczekiwana zmiana wymaga rozmowy na tematy bardzo poważne lub smutne dla pacjenta. Może się zdarzyć, że pacjent się popłacze lub zdenerwuje – dotyczy to zarówno nastolatka, jak i jego rodziców. Nie ma w tym nic złego i nie ma się co krępować, ani wstydzić – czasami jest to przełom.

Czy to prawda, że rozmowa z nastolatkiem dotyczy także jego zainteresowań i prowadzona jest swobodnym młodzieżowym językiem?
Potrafimy porozmawiać z nastolatkiem o jego zainteresowaniach i życiu. Robimy to z reguły w atmosferze swobodnej, a często nawet prowokatywnej. Podczas tych rozmów stawiamy na autentyczność i prawdomówność. Może się wydawać, że terapeuta stał się „partnerem” dla pacjenta – to oznacza zbudowanie zaufania, ale NIE oznacza, iż rozmowa pozbawiona jest celu i ukierunkowania na zmianę. Nie budujemy wspólnego frontu z nastolatkiem przeciwko rodzicom, ani odwrotnie.

Czy jest możliwość, że w rozmowie z nastolatkiem terapeuta zaopiniuje, iż jego rodzice są nadopiekuńczy, przewrażliwieni lub źle postępują wobec dziecka?
Nie ma takiej możliwości, gdyż NIE zajmujemy się wydawaniem wyroków, ani podważaniem autorytetu rodziców. Może się zdarzyć, że terapeuta zapyta nastolatka w jaki sposób odbiera postępowanie rodziców, jakie znajduje motywy działań rodzicielskich, jakie ma relacje z członkami rodziny. Służy to zdiagnozowaniu przekonań pacjenta, ale nie krytykowaniu rodziców.

Czy zachowanie nastolatka po spotkaniach może się pogorszyć?
To zależy, jak zdefiniujemy słowo „pogorszyć”. Jeśli jako zaakceptowanie faktu, że nastolatek nie jest już dzieckiem, to może się tak zdarzyć. Przynosi to jednak szereg korzyści – dla zdrowia dziecka i rodziców warto.

MAPA

Siedziba

FUNDACJA INNOPOLIS
Centrum Interwencji Kryzysowej dla Młodzieży

Łódź, ul. Kamińskiego 21
(wejście jak do Uczelni Nauk Społecznych, 2. piętro)

kontakt

  • 798-201-307
  • wsparcie@innopolis.pl

Projekt i Realizacja: WiDI ART Studio